اراده ایران برای شکستن محاصره دریایی ایالات متحده از طریق عبور دادن کاروانی از نفتکشها به آنسوی خط محاصره به مقصد چین، میتواند نقطه عطفی در تعیین معادلات جنگ جاری باشد.
در این سناریو، سازوکار اجرای عملیات چنین خواهد بود:
● ایران نفتکشها را به آنسوی خط محاصره میفرستد و محل منازعه را به تصمیمی مشخص درباره متوقفکردن کشتیها تبدیل میکند.
● ایران متوقفکردن نفتکشها را به اقدام تلافیجویانه پیوند میزند و از این طریق، هزینه احتمالی اجرای محاصره را افزایش میدهد.
● هدف ایران این است که واشنگتن خویشتنداری کند، زیرا میداند که متوقفکردن شناورها، خطر تشدید تنشها را به همراه دارد.
خطای راهبردی ایران از ابتدای اعمال «محاصره اقتصادی» این بود که با این اقدام خصمانه به مثابه «راهبردی جنگی با هدف تضعیف و تسلیم ایران» مواجه نشد.
همچنین صحّه گذاشتن بر معادلهی نامتوازن «بازگشایی تنگه هرمز در برابر رفع محاصره اقتصادی» از ابتدا بر مبنای محاسبات غلطی صورت گرفت که تا مدتها پس از اعمال محاصره برقرار بود.
اکنون اما تغییر این رویکرد آشکار است. به گفته سردار محبی سخنگوی سپاه، ایران اعلام کردهاست تنها زمانی تنگه هرمز بازگشایی میشود که هفت شرط ایران محقق شده باشد. حتی پس از تحقق این شروط نیز باید راستیآزمایی انجام شود و سپس درباره بازگشایی آن تصمیم گرفته شود.
بر این اساس ایران بنا دارد «راهبرد کشاندن بحران به لبهی پرتگاه» را عملیاتی کند که با دو هدف انجام میشود:
● یکی «وادارسازی» آمریکا به تغییر رفتار در معنای توقف یا کاهش شدت محاصرهی موجود؛
● و دیگری تقویت «بازدارندگی» خود در جهت منصرفکردن نیروهای آمریکایی از حمله به نفتکشهای مشمول حصر.اجرای این استراتژی برای محک زدن کارآمدی محاصره و تعیین محاسبات بعدی ایران ضروری است.
ایران با تهدید به فرامنطقهای شدن جنگ و معتبرسازی از پیشِ تهدیدهای خود با تست موشکهای پیشرفته و با برد بلند، حمله هدفمند به پایگاههای آمریکایی در منطقه و نیز افزایش سطح نبرد در منطقه خاکستری مانند جنگ سایبری گسترده، ضریب موفقیت اقدام به شکست محاصره را افزایش داده است.
اگر این استراتژی به دقت عملیاتی شود، بدین معناست که ایران آگاهانه دست به باورپذیرکردن تهدیدهای خود برای طرف(های) مقابل زده است؛ هرچند که خود ایران را نیز در معرض پیامدهایی قرار دهد که ممکن است نتواند آنها را کاملاً کنترل کند. پذیرفتن این ریسک، به این معناست که ایران خطر تداوم محاصره را از تلاش برای شکستن آن ولو به بهایی گزاف به مراتب بیشتر ارزیابی کرده است.
لذا راهبرد حرکت کاروان نفتکشها به آن سوی خط محاصره، چه برآمده از تحلیل ایران نسبت به کاهش تمایل ورود آمریکا به جنگی دیگر و تشکیک در دستاوردهای افزایش تنش نظامی باشد، چه ناشی از توافق و هماهنگی ضمنی بین آمریکا و چین پس از نشست سهجانبهی شنژن، و چه ترکیبی پیچیدهای از هردو، اقدامی قابل دفاع و ضروری است.
پایان/













نظر شما